مسکن بعنوان سر پناه انسانها همواره جزء نیازهای اولیه جامعه بشری است که پس از غذا و پوشاک ، سومین نیاز اصلی شهروندان را تشکیل می دهد و در جامعه امروز ما به عنوان یک کالای سرمایه ای نقش بسزائی در ایجاد امنیت اقتصادی برای شهروندان ایفا می نماید . از طرف دیگر ، ساخت مسکن با حجم بالای گردش مالی و با ایجاد اشتغال پایدار و ثبات امنیت اجتماعی و اقتصادی همواره جزء اولویتهای تصمیم گیری مسئولان و دولتمردان بوده است . به همین جهت سیاست انبوه سازی به عنوان یک سیاست محوری در کشور ، بعد از سپری شدن حدود دو دهه بعد از پیروزی انقلاب شکوهمند اسلامی بطور جدی مورد توجه قرار گرفت . بطور کلی جهت گیری هایی تا پایان برنامه پنج ساله اول در ذهن سیاست گذاران بخش وجود داشت ، غالباً معطوف به تأمین مسکن از طریق مصرف کننده نهایی بود و انبوه سازی یا حرفه ای سازی جایگاهی در مبانی سیاست گذاری بخش نداشت ، لکن آثار زیانبار برداشت های ناصحیح از انبوه ساز و فعالیت های انبوه سازی از جهات مختلف ، صاحب نظران و سیاست گذاران بخش را درخصوص گردش یکباره سیاست ها از انفرادی سازی به انبوه سازی به اجماع قطعی رساند که در واقع این رویکرد جدید یک انتخاب نبود بلکه ضرورت و الزامی اجتناب ناپذیر محسوب  می شود که نتایج و ثمرات توسعه آن در پاسخگویی به افزایش روز افزون نیازها و تقاضاهای آحاد مردم عزیز کشورمان مختصراً اینگونه قابل تفسیر می باشد:

*    کاهش قیمت تمام شده هر متر مربع زیربنا

*    کاهش مدت ساخت

*    بهبود کیفیت ساخت و امکان ارتقای استانداردها از طریق بکارگیری نیروی کار و ماشین آلات تخصصی

*    فراهم شدن امکان نوآوری و ابداع

*    استفاده بهینه از زیرساخت های شهری و افزایش میزان استفاده از ظرفیت های موجود شهرها

*    صرفه جویی در : انرژی - زمین شهری- کاربرد مصالح ساختمانی تجدید ناپذیر- تولیدانبوه مسکن – افزایش مسکن ارزان تر و با کیفیت بهتر و ....