چندي پيش از سوي مسوولان انجمن مفاخر معماري ايران، نبود اتحاد ميان معماران و حس رقابت و برتريجويي نسبت به معماران ديگر، مهمترين معضل در معماري کشور و همچنين، عاملي اساسي در کمتوجهي دولت به ساخت و سازها عنوان شد.
اما به اعتقاد غلامحسين معماريان، مدرس دانشگاه در حال حاضر داستان معماري ما داستان آشوبي است که حتي شهرداريها نيز نميتوانند با ارائه ضوابط علمي، بدنه يک کوچه را با شمايلي هماهنگ طراحي کنند و دليل آن نيز به ضعف در آموزش برميگردد.
به اذعان وي، جامعه معماران ما امروز به هيچ چيز اعتقادي ندارند و در اين بياعتقادي دست به خلاقيت ميزنند؛ به طوري که طي 30 سال گذشته، ما در معماري سراسر کشور هيچ رشدي نداشتهايم.
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی انبوه سازان ایران و به گفته يک کارشناس معماري، عمدهترين معضل معماري در ساخت و سازهاي کشور، وجود ناهماهنگي در ساختمانها و بيتوجهي شهرداري به معماري نماي شهري است.
جليل اوليا در اين باره معتقد است: در حال حاضر ساخت و سازهاي کشور طبق خواسته سرمايهگذاران و مالکان صورت ميگيرد و در بسياري موارد، مهندسان دخالت چنداني در نحوه ساخت ندارند.
وي در اين راستا اضافه کرد: در شهرهاي کوچک بسيار مشاهده ميشود که هرچند طرح مهندسان در شهرداري امضا و پروانه ساخت نيز صادر مي شود، اما در هنگام ساخت و ساز، مالکان طرح امضاشده را کنار گذاشته و دست به ساخت و ساز با طرح هاي جديد و مطابق با سليقه خود ميزنند.
اوليا ادامه داد: به اين ترتيب، نقشه مهندس اجرايي نميشود و در واقع، وي مورد غضب سرمايهگذار قرار ميگيرد.
بر اساس اظهارات اين کارشناس معماري، ساختمان بايد از نظر ساختار و زيبايي مورد پذيرش متقاضيان باشد و معماري در فضاهاي شهري مرتبط با ساختمانهاي گوناگون نظير مسکن، فضاهاي آموزشي، بهداشتي و... بايد از اين موضوع کلي تبعيت کند.
اوليا معتقد است: معماري بومي ما بايد با فرهنگ، اقتصاد، خواستهها و آرمانهاي کشور مطابقت داشته باشد و همچنين بتواند تا حد زيادي از معماري جهاني مرتبط با تکنولوژي ساخت تبعيت کند.
وي ضمن انتقاد از ناهماهنگي در ساخت و سازهاي شهري تصريح کرد: با توجه به شمار بالاي مهندسان، هر مهندسي نظر و سليقه خاصي را به منظور رقابت، در فضاهاي شهري اعمال ميکند که در نهايت، ناهماهنگي ساختمانها امري محرز است.
اوليا يادآور شد: به نظر ميرسد که مهندسان طراح، ارتباط نزديکي با مردم ندارند و از نزديک با خواستهها و نيازهاي آنها آشنا نيستند تا بتوانند اين خواستهها را در طرحهاي خود پياده کنند.
